Απλά μια συνεφιασμένη μέρα......

Θα μπορούσε να ήταν αλλιώς;

Ξύπνισα σήμερα το πρωί και κατάλαβα οτι τελικά καποια εντελώς ασήμαντα και απλά πράγματα μπορούν πολύ εύκολα να σε βγάλουν εκτός <προγράμματος>. Ας πούμε πως εισαι σε τρελά κέφια, είναι καλοκαίρι και απο το μυαλό σου ξεχιλίζουν ιδέες που θα σε βοηθήσουν να περάσεις καλά... Τι κάνεις; Λες την φισιολογική και απλή φράση... Δεν παίρνω κανέναν τηλέφωνο, έτσι μωρέ να παίξει τίποτα... Και εκεί κολιτέ μου παθαίνεις το μεγάλο πατατρακ γιατί τελικά όλοι οσοι ειναι διαθέσιμοι βαριούνται..... Όντως ομως σημερα ειναι μια συννεφιασμένη μέρα άρα ίσως κάποιος αναρωτηθεί μήπως τελικά φταίει ο καιρός οεο (;) , ίσως να ειναι αυτό που φταίει.... Ποιος θα πάει π.χ. για μπάνιο με τέτοιο καιρό. Όμως κολιτέ μου εγώ ειμαι άνθρωπος κατα γενική ομολογία περίεργος και περίπτωση και δεν θα έλεγα πως μπορώ να κάθομαι με τα χέρια σταυρομένα ειδικά τώρα το καλοκαίρι και ειδίως όταν έχω να κάνω διακοπές σαν άνθρωπος 3 χρόνια. Άρα πιστεύω κολιτέ μου έχω ένα δίκιο που φονάζω και διαμαρτήρομαι για αυτήν την κατάσταση. Βέβαια όπως ειναι φυσικό κάποιος έξυπνος η καλλύτερα εξυπνάκιας θα μου πει σε αυτό το σημείο : Καλά ρε δικε μου και τους άλλους δεν τους καταλαβαίνεις; Και οι άλλοι έχουν τα προβλήματά τους.... Αλλά κολιτέ μου απαντώ πως τα προβλήμτατα των αλλων τα ακούω και τα σέβομαι. Υπάρχει κανείς ομως ,κολιτέ μου, να σεβαστεί τα δικά μου και να καταλάβει και εμένα οεο; Ίσως να είναι η όλη φαση παροδική και να οφείλεται στην ημέρα... Δεν ξέρω κολιτε.... έχω πλέον χαθεί.... Ίσως να μπορούσε να ήταν αλλιώς έτσι απλά μια συννεφιασμένη μέρα χωρις ευτράπελα.....

Η φιλοσοφία της λησμονιάς.

ΜΕΡΟΣ 2

"Η μεταστροφή του μαλάκα...."

Συζητώντας τις προάλλες με μια κοπελια ανακάλυψα κάτι που με παραξένεψε και με ανησύχισε ιδιαίτερα... Δυστηχώς όλοι εμείς που προσπαθούμε να κανουμε κατι με μια κοπελια δεν λαμβανουμε υποψιν καποια πράγματα που συμβαίνουν στο αντίπαλο στρατόπεδο... Βέβαια σε μια σχέση κάποια πράγματα γίνονται αντιληπτά αλλά το θέμα δεν ειναι εκει. Το θέμα είναι μετά το τέλος της σχέσης και στις πρώτες στιγμες της "απώλειας". Εχεις ζήσει κάτι καλο και όμορφο εχεις φτάσει πολλούς ουρανούς ψηλά και ξαφνικά γίνεται το μπαμ... Εσύ κλασικά θα πέσεις σε μια κατάθληψη, θα μαζευτεί η παρέα και όλοι μαζί θα κάνετε έναν απολογισμό και θα βγούν στη φόρα γνώμες φίλων που δεν είχαν ακουστεί.... Είναι το "πρωτόκολο" που απαιτεί μετά απο έναν χωρισμό αυτή την συγκέντρωση... Αλλωστε αν δεν σε στηρίξουν οι φίλοι σου τότε ποιος θα σε στηρίξει; Και δεν θα σε χαλάσει καθολου η συγκέντρωση αυτή γιατι την έχεις ανάγκη... Επίσης με αυτην την συγκέντρωση ενεργοποιείται αυτόματα και η τάση να θες να ξεχάσεις.... Αρχίζεις και να αναρωτιέσα:Ρε γαμώτο γιατί δεν μπορώ να ξεχάσω; Ωστόσο προσπαθείς και με την βοήθεια του χρόνου και κάποιες φορές και των περιστάσεων το ξεπερνάς!!! Και εδω είναι η ουσία του θέματος! Δεν ασκείς καμία ψυχολογική βία στον εαυτό σου ουτε προσπαθείς απαξιώνοντας την αξία του άλλου με πράξεις και χαρακτηρισμούς που θέλεις να παραδέχεσαι ωστε να ξεχάσεις.. Ερχεται όμως η άλλη πλευρά το άλλο στρατόπεδο και συνεδριάζει... Μαζεύεται λοιπόν η Ιερά Εξέταση της κοπελιάς που χώρισες και κατα παρόμιο "πρωτόκολο" αρχίζει και σχολιάζει... Δεδομένου όμως οτι οι γυναίκες συζητούν πολύ περισσότερα περνάς απο φοβερή ανάλυση εν αγνεία σου.. Το κακό ομως δεν είναι εκεί... Το κακό εντοπίζεται στο οτι το αποτέλεσμα αυτής της μάζωξης ειναι προδιαγεγραμμένο:Ησουν ενας μαλάκας σαν ολους τους άλλους που πέρασαν και έφταιγες σε κάτι... Και άλο αυτο για να ξεχαστεά και να υποβαθμιστεά το ζήτημα... Η μεταστροφή γινεται τόσο φυσικά και τόσο απλά και εσυ δεν μαθαίνεις τίποτα και δεν μπορείς να υπερασπίσεις τον εαυτό σου. Μόνο και μόνο επειδή πρέπει η άλλη να ξεχάσει..... Δεν πράκειται να καταλάβω ποτέ αυτήν την λογική.. Γιατί ο άλλος να γίνεται ως δια μαγείας μαλάκας για να ξεχάσει η άλλη...; Γιατι όταν ρωτήσεις μια κοπελια με έμεσο και σωστό τρόπο για το παρελθόν της σε αυτόν τον τομέα θα βρεις μονο μαλάκες...(κλασικη έκφαση: Την τάδε εποχή τα είχα με εναν μαλάκα..) Σεβασμός στην προσωπικότητα και σε αυτά που μοιράστηκες με τον άλλον... ΔΕΝ ειναι μαλάκας ο άλλος... Ισως εδώ κάποιος να πει οτι υπάρχουν και εξαιρέσεις δηλαδη ηταν ο άλλος πράγματι μαλάκας όμως υποτίθεται πως προσέχουμε με ποιον μοιραζόμαστε κάποια πράγματα..... Ας ξέρουμε λοιπόν τι άτομο έχουμε δίπλα μας και ας του δειχνουμε λιγο σεβασμο ειδικά σε τέτοιες στιγμές.. Εξάλου δεν χτυπάς κάποιον άταν πονά και μάλιστα σου κάνει την τιμή να πονά για σένα... Ας μην ξεχνάμε πως ειναι βαριά η απώλεια και δύσκολη η λησμονιά....

Μια ιστορία για λίγους....

Η παρακάτως ιστορία μου την είπε ένας γνωστός και την μεταφέρω.....

Ήταν μια νύχτα του Αυγούστου στην Αμοργό.Η τελευταία νύχτα των διακοπών μας.Το κορίτσι μου κι εγώ αφού τελειώσαμε ένα καραφάκι στο μπαλκόνι, αισθανθήκαμε ότι ενώ εμείς βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα με τρυφερές αγκαλιές (καθότι και το ρακόμελο...), εμάς μας έβλεπε η γειτονιά, για αυτό και πήγαμε να συνεχίσουμε στο κρεβάτι μας...

Είχε αρχίσει να ομορφαίνει πολύ η ατμόσφαιρα, όταν εκείνη μου είπε:
- Δεν έχω διάθεση! Θα ήθελα μόνο να με κρατήσεις για λίγο στην αγκαλιά σου να μου μιλήσεις γλυκά κι ύστερα να κοιμηθώ.
- ΕΕΕΕΕΕ;;; είπα εγώ. Τι λες τώρα;
Και τότε αυτή μου είπε τα λόγια που τρομάζουν ότι θα ακούσουν όλοι οι άντρες του πλανήτη, την ώρα που εξωτερικεύουν την ερωτική τους διάθεση:
- Οι συναισθηματικές μου ανάγκες ως γυναίκα φαίνεται ότι δεν είναι αρκετές για να ικανοποιήσουν τις φυσικές σου ανάγκες ως άντρα."

Κι όταν γύρισα και την κοίταξα με δυο τεράστια ερωτηματικά για μάτια, συνέχισε:
- Δεν μπορείς να μ' αγαπάς για αυτό που είμαι κι όχι για αυτό που μπορώ να κάνω για σένα στο κρεβάτι;"

.....Αποφάσισα ότι το μόνο που μου απέμενε ήταν ο ύπνος.

Την επόμενη μέρα πήραμε το καράβι της επιστροφής.
Ομολογώ ότι η ατμόσφαιρα ήταν λίγο βαριά...
Φτάσαμε στο σπίτι και η πρώτη μου δουλειά ήταν να τηλεφωνήσω στο γραφείο για να εξασφαλίσω άλλες δυο μέρες άδειας...
- Έτσι για προσαρμογή... τους είπα.
Ξέρετε πόσο σκληρό είναι να πηγαίνεις κατευθείαν από το νησί στο γραφείο...
Στην πραγματικότητα όμως δεν πήγα στη δουλειά για ένα έχω λίγο ακόμη χρόνο να μείνω μαζί της.
Βγήκαμε βόλτα για καφέ, φάγαμε κι ένα υπέροχο μεσημεριανό στο αγαπημένο της κινέζικο και μετά πήγαμε για ψώνια στα μαγαζιά.
Μπήκαμε σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα.
Τριγύριζα μαζί της, ενώ δοκίμαζε διάφορα πολύ ακριβά φορέματα.
Δεν μπορούσε ν' αποφασίσει ποιο να πάρει.
- Πάρτα όλα, της είπα και χάρηκε.
Ήθελε καινούρια παπούτσια και της είπα να πάρει ένα ζευγάρι για κάθε φόρεμα που είχε αγοράσει και ενθουσιάστηκε.
Μετά στο τμήμα των κοσμημάτων και πραγματικά συγκινήθηκε με ένα ζευγάρι διαμαντένια σκουλαρίκια.
Συγκινήθηκε ακόμη περισσότερο όταν της είπα να τα πάρει.
Σκέφτηκε προφανώς να με δοκιμάσει γιατί μου ζήτησε και παπούτσια του τένις, ενώ από τένις δεν έχει ιδέα.
Προφανώς το βλέμμα μου της απάντησε, γιατί γύρισε και μου είπε:
- Εντάξει, αγάπη μου, εντάξει.
Καθώς κρατούσε στην αγκαλιά της τα φορέματα, τα παπούτσια και τα σκουλαρίκια, είχε φουντώσει από χαρά κι ενθουσιασμό και το πρόσωπό της ήταν γεμάτο χαμόγελο και φλόγα, θαρρείς και κόντευε στην σεξουαλική ολοκλήρωση.
Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
- Νομίζω ότι τελειώσαμε, καρδιά μου. Ας πάμε στο ταμείο...
Ήμουν εκτός εαυτού, όταν της είπα:
- Όχι, γλυκιά μου, δεν έχω διάθεση.
Το πρόσωπό της άσπρισε και το στόμα της έμεινε ανοιχτό με ένα τεράστιο "ΤΙΙΙΙΙΙ;;;"
Και τότε είπα:
- Κορίτσι μου, θέλω απλώς να κρατήσεις αυτά τα πράγματα για λίγο. Οι οικονομικές μου ανάγκες ως άντρα δεν είναι δυνατό να καλύψουν τις αγοραστικές σου ανάγκες ως γυναίκα...
...και τη στιγμή που φαινόταν έτοιμη να με σκοτώσει, συμπλήρωσα:
- Γιατί δεν μπορείς να με αγαπάς για αυτό που είμαι κι όχι για αυτά που μπορώ να σου αγοράσω;

Τα συμπεράσματα αφήνονται στον αναγνώστη....
Μαλλον αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά οτι πρεπει να προσέχουμε τα τα άτομα με τα αποία μοιραζόμαστε καποια πράγματα.....

Η φιλοσοφία της λησμονιάς

ΜΕΡΟΣ 1

"Δεν ψάχνουμε για λησμονία με τον τρόπο που αποκτήσαμε αυτό που θέλουμε να ξεχάσουμε."

Αυτή η σκέψη ταλαντίζει το μυαλό μου τελευταία... Με επισκεύτηκε ξαφνικα ενα μεσημέρι του Γενάρη και απο τοτε εκτελει δρομολόγια στους διαδρομους του μυαλου μου... Αραγε μπορεισς να πολεμισεις μια αναμνηση που σου εχει χαρακτει ανεξιτηλα; Μπορεις να ξεχασεις ενα συγκλονιστικο γεγονός η τελος παντων ενα γεγονος που σου εκανε "click" γιατι ειδες τα πραγματα διαφορετικα, μεσα απο αλλη σκοπια, ποιο σφερικα και ποιο απλα; Η απαντηση που κατα την γνωμη μου δινεται σε τετοια ερωτηματα ειναι οχι δεν μπορεις. Βλεπω και ακουω ανθρωπους, κοπελιες κυρίως, που νομιζουν πως κανοντας κατι, εφαρμοζοντας μια κατασταση και ακολουθοντας καποιους τροπους νομιζουν πως αναιρουν κατι που εχει συμβει και θελουν να απαλαγουν απο αυτό. Το κωμικοτραγικό της ιστοριας ειναι οτι επιλεγουν τον ιδιο δρομο που ακολουθησαν οταν συνεβη το περιστατικο που θελουν να λησμονισουν. Με λιγα λογια κανουν ακριβως τα ιδια πραγματα για να ξεχασουν, οπως εκαναν οταν το συμβάν υπο "διωγμο", ηταν σε πληρη εξεληξη!!! Το μονο που αλλαζει ειναι οι πρωταγωνιστες....
Ωστοσο εχει κανεις το δικαιωμα να απαλήφει γεγονοτα που εχουν συμβεί; Θεωρω πως οταν το θεμα περιοριζεται μονο στον εαυτο του ναι. Σε καμια περιπτωση ομως δεν εχει δικαιωμα να ζητησει η ακομα χειροτερα να απαιτήσει την λησμονια και απο τον περιγυρό του για το ιδιο θέμα.Γιατι να απαιτήσεις κατι που φανερωνει τις δικές σου αδυναμίες και τις δικές σου ανασφαλιες απο τους αλλους; Εξαλου οι αλλοι δεν εχουν λογους να ξεχνουν και δεν επιδεχονται προβληματα και ανησυχίες τριτων.
Με λύπη αντιμετωπίζω το γεγονος της εκμετάλευσης και κυρίως της συναισθαματικής εκμετάλευσης απο ατομα τετοιου τύπου... Σε πλησιαζει καποιος με τρομερες ανασφαλιες και φυσικα την ταση του δεν θέλω να θυμάμαι και αφου σου εμνέυσει εμπιστοσήνη σου φορτωνει ολα τα προβλιματά του κλεβοντας παραλληλα κομμάτια απο την ιδιοσυγκρασία σου και φευγει νύχτα με ελαφρα την καρδία. Ξυπνας λοιπον φιλε μου ενα πρωι και ανακαλύπτεις πως εχεις γινει ο προβληματικός της υποθεσης και ψαχνεις να βρεις το γιατι.... Ελα ντε!!! Γιατι;;;
Και ας πουμε πως αυτο μετα χιλίων βασάνων καταπίνεται...Εσυ ομως εχεις δικαίωμα μετα να αρχισεις να τον κυνηγάς να του τριξεις τα δοντια ,εστω, βρε αδερφε που, σε εκμεταλευτηκε;;;
Αλλοι θα πουν ναι αλλοι θα πουν οχι.. Η απαντηση πιστεύω ειναι καπου στη μέση:Εχεις το δικιαωμα και με το πραπανω αλλα δεν μπορεις γιατι θα φανεις οτι εισαι κακος... Οτι κανεις κατι μεμτο και επικήνδινο!!
Ισως τελικά να ειναι στο χερι σου ο τροπος προστασιας απο τετοιους ανθρώπους ....
Ας κοιτάμε παντα γυρο μας... Η ζωη επιφιλάσει πολλά παιχνιδια....